Üç harfli marketlerin yeni yıl ürünleri içinde dekoratif eşya olarak sunulan gaz lambasını gördüğümde yine anılarıma gittim ben.Atmış sene önce evimizde sıklıkla kullandığımız ve anacığımın habire camını parlattığı, içine gaz koyduğu camdan lambamızın bugün evlerde süs eşyası olarak kullanılması ne ilginç değil mi? Huysuz babaannemin lambanın cam fanusunu biraz buğulu…
Kuaföre gelin başı için gelen kız tarafı, parayı nasılsa erkek tarafı ödeyecek diye 26 kişi getirince, kopmuş kızılca kıyamet.Erkek tarafı ayaklanmış ve ömründe kuaföre gitmemiş titrek Selvi nineyi bile kapıp gelen kız tarafına postasını koyup, ödeme yapmayacağını haykırmış.Bağırışıp durmuşlar saatlerce. Gerede de ise evlenecek gençlerin düğün öncesi evleri hazırlanırken erkek…
Sade yaşayan, orta halli bir memur ailesinin çocuğuyken ve memur gelirli bir aile kurduğumda yaşadığım en büyük ev 80 veya 100 metre kareliktir her halde. Üç oda bir salondan büyüğünde hiç yaşamadım. Kaderime genelde iki artı bir dedikleri türde evler,lojmanlar denk gelmiştir.Bunları bile derlemek, toplamak ve düzenli tutmakta hep zorlandım…
Yurdumuza gelip,gönlümüze uğramayan bayramın tatil bölümünü sanki hergün çalışıryormuşuz da başka tatil günümüz yokmuşcasına kaparak, küçük bir orta karadeniz turuna çıkıp, döneli bugün 3 gün oluyor. Daha önceki yıllarda fırsatlar yaratıp,sebepler bulup gidemediğimiz 6 şehri görmenin hazzı hala geçmedi üstümden.Kör,topal veya edi ile büdü olarak bizim için zor bir seyahati…
Yurdumuzun kuzeyden en uç noktasında olan Sinopu hele şükür görmenin mutluluğu içindeyim. Neden hele şükür dedin diye merak edip sorarsanız eğer kısaca açıklıyayım. Öğrenciyken, sınavlarda veya derslerde ezbere Türkiye haritası çizerdik biz.Ben en rahat ve en severek Sinopu,İnce burunu çizer sevinirdim. Sonra öğretmen oldum. Coğrafya derslerimde tepine tepine İnce burun,Sinop…
Kız çocuklarının çok büyük bir çoğunluğu babalarına sevdalıdır.Babalarıyla didişen,tartışan,babalarından nefret edip,baba eziyeti gören kızlar olsa da, genelde kız çocukları ilk tanıdıkları erkek olan babalarına aşıktırlar. Baba adam gibi adam,şefkat dolu bir kucak, fedakar bir erkekse bu aşk ömür boyu sürer gider.Kimi zaman en yakın arkadaş,kimi zaman sığınılan liman,kimi zaman banka,kimi…
Ben de sizin gibi aptalca, düşüncesizce yapılan bir çok harekete ve terbiyesizce,kabaca söylenen sözlere çok kızıyorum. Toplum içinde beni sinirlendiren durumları listelesem,önceliklerden birini yürüyen merdivene binip ısrarla yürümeye çalışan, önündekileri itekleyip koşarak merdiven çıkanlar alır. Madem koşacaksın, madem acelen var, yürümeyen beton merdivenlerden çıksan ya insan oğlu.Ankara’da sık sık yürüyen…
Sabahın erken saatlerinde uyanıp hemen evi havalandırmak için mutfak camımı açarım ben. Sıcak olsun,sıcak olsun hava, fark etmez bir kaç dakika eve nefes aldırırım.Temiz bir havanın gelip,kirli havayı evden atmasını umut ederim. Penceremin açılma sesine şartlanmış olan kuşlar uçuşarak kendilerini hatırlatırlar bana.Sabah kahvaltılarını ufalayarak veririm onlara.Aynı bugün yaptığım gibi. Henüz…
Ankara’nın bir köy ortaokulunda sudan çıkmış balık misali sınıfın ortasında kaldığım,ellerimi nereye koyacağımı bilemediğim o ilk öğretmenlik günümde takvimler 15 Mart 1978deydi. O zamandan bu zamana, 15 Mart hep özel oldu benim için. Görevdeyken kademe veya derece alacağım, kıdemim artacak, maaşıma zam gelecek merakı ile hep bu günü bekledim. Bu…
Ne zaman Ramazan ayı gelse benim sıcacık pide yeme iştahım hep artar.Oruç tutayım,tutamayayım mutlaka pide alırım bu ayda ben.Benim için Ramazan, sanki pide demektir. Çocuk yaşlarımda sokağımızın başındaki fırının önünde kuyruğa girip,eve iftar saatinde sıcak pide getirmek benim görevimdi.Sokakta oyunu bırakma pahasına bunu zevkle yapardım. Çoğu zaman annemin kase içine…
Bu yıl 11Martta başlayacak Ramazan ayına çok az zaman kaldı.Bu dönemde oruç tutacaklar ön hazırlıklarına başladılar.Çarşı ve pazarda esnaflar; bu kutsal ayı hatırlatan, satışı yükseltmeyi amaçlamış girişimler içindeler. Televizyonlar ise her yıl olduğu gibi halkın soracağı saçma sapan soruları yanıtlayacak din hocalarıyla pazarlık yaptılar bile.2019 yılı bilgilerine göre o yıl…
Hep üzülürüm Cemre için.Her yıl bıkmadan usanmadan düşer durur.Havaya düşer,karaya düşer, suya düşer hiç ihmal etmez bu düşmelerini. Canım istemiyor, bu sene düşmeyeceğim demez.Bu düşmeler Cemrede yara bere yaratır mı,canı acır mı bilmem ama o düştükçe bize baharlar gelir. Havalar ışınmaya başlar,kışın gidesi gelir.Doğa uyanır,yeşil koşarak gelir bulur adreslerini.Ağaçlar çiçek…
Ünlü psikiatrist Ahmet Verimli ülke nüfusunun %25 inin ağır psikolojik sorunlarla boğuştuğunu ve bunların hastaneye yatırılarak tedavi edilmesi gerektiğini belirtiyor. Her dört kişiden biri kesinlikle akıl ve ruh sağlığını kaybetmiş durumdaymış. Durum böyle olunca aldı beni bir korku daha.Artık evin dışına adımımı attığımda, direksiyona oturup trafiğe karıştığımda birine bulaşıp laf…
Bugün kediler günüymüş.Bilip takip edip,evimde beslediğim için değil, günlük haberleri okurken görüp öğrendiğim bir bilgiyle günün yazısını paylaşmak istedim. Yılın bir çok gün ve haftasının anlam ve önem yüklenmiş olduğunu sizler de biliyorsunuz.Öğretmenlik yıllarımızda BELİRLİ GÜNLER HAFTALAR başlığı altında anılacak ve kutlanacak günlerimiz olur,evlatlarımızla birlikte bu günlere uygun çalışmalar yapar,duvar…
Gençliğimizde,yüksek okul yıllarımızda erkeklerin siyasi düşüncelerini bıyıklarının şeklinden anlardık biz. O zamanlar bugünki gibi sakal furyası yoktu.Beyler tertemiz traşlarını olur öyle çıkarlardı sokaklara.Sakalı,sadece dede olmuş yaşta ve özellikle namazında, abdesindeki tonton amcalarda görürdük. Günümüzdeki gibi etrafımızı yürüyen fırçalar sarmamıştı.Akça pakçaydı erkekler.Şuan gibi kara marsık gezmezdi beyler. Yanaklarında öpülecek tertemiz alanlar…
Sevmeyi bilen,sevgiye önem veren herkes ile benim sevdiklerim ve beni sevenlerin tamamının sevgi günü kutlu olsun. Size sevginin gücünü ve mutluluğunu tattıran,size değer verip,sizi düşünen herkes sevgilinizdir. Sevdiğine iyilik, güzellik, huzur,mutluluk yaşatan tüm dostlarıma ben de sevgi ve selamlarımı sunuyorum.14 şubatlarınız çok olsun…
X İşaretli sosyal medya alanında gezinirken “Uzaya giden astronotumuz Alper Gezeravcı dünyaya geldi”haberinin okudum. Altına yazılan ,”Allah analı babalı büyütsün” şeklinde yoruma çok güldüm ve bunu yazabilen zekaya hayranlık duydum. Bu kıvrak zeka,bu mizahi yetenek,bu pratik düşünce gücü bizden başka, yani biz Türklerden başka hiç bir millette kesinlikle yoktur.Böyle platformlarda…
Benim de çok sık aklıma gelmiştir,restoranlarda artan yemeklerin ne olduğu.Özellikle beş, on yıldızlı tatil köylerinin açık büfelerinde aç gözlülük yapılarak tabaklara alınan ve yenmeden tabaklarda kalan yiyecekler ne oluyor acaba diye çok düşünmüşümdür. Hiç dokunulmamış bu yiyeceklerden personelin yararlanmasının bile yasak olduğunu bizim ailedeki turizm hocaları söylediğinden beri kahırlanır dururum.Ziyankarlık…
Kitap evinin internet satış uygulamasında geziniyorum dakikalardır.Eski veya yeni çıkmış kitaplar arasında okumaktan zevk aldığım yazarların isimlerini ve yayınlarını arıyor,buldukça da sepete ekliyorum. Aklımın erdiği yaşlardan itibaren kitap almayı,okumayı çok sevdim.Yaşıtlarımın ojeye,ruja,fara para harcağı zamanlarda ben harçlıklarımdan hep kitap aldım.Eline tek bir kitap alıp okumamış emsallerim; kuaför salonlarında boya küpüne…
“Manüpülasyon” değil, “manipülasyon“ “Hukuğu” değil, “hukuku“ “Aşörtmen” değil, “eşofman“ “Üzre” değil, “üzere“ “Çukulata” değil, “çikolata“ “Mustarip” değil, “muzdarip“
Rahmetli Adnan Şenses ayaklarını yere vura vura,”Neden saçların beyazlamış arkadaş,sana da benim gibi çektiren mi var?”diye o meşhur şarkıyı söylerken benim başımda tek tel beyaz saç yoktu. Aynaya bakıp bu şarkıyı dinlediğim zamanları hatırlarken üzüntüyle görüyorum ki saçımda artık tek tel siyah yok. Son yıllarda beyazlarımı kapatmak,yaşımla ilgili insanları yanıltmak…
Belki 15 yıldan fazla olmuştur sosyal medyanın bu alanlarında paylaşım yapalı.Yatarak zaman geçirmek zorunda olduğum ve işlerimi ileri tarihlere ertelediğim için olacak daha evvel aklıma gelmeyen konularda bile düşünür oldum. Büyüklerimizin “böyle rahat bende olsun,varsın Ramazan 9 ay olsun” dedikleri gibi.Kavun karpuz misali devamlı yatan bir insandan yaratıcı fikirler üretmesini…
Bu aralar kapılarla aram hiç iyi değil.Ne şimdi bu ?🤔?Ne saçmaladım gene?Nereden çıktı bu da böyle? Diye bir an aklınızda titreme duyumsadınız değil mi?Böyle yaparım adamı işte ben.Titretmem aklını bile alırım insanların🤭. Kapı ya hani şu bir yere girerken açıp kapadığımız,çok kullanıp,kıymetini hiç bilemediğimiz garibanlar var ya onlardan söz ediyorum.Gümrük…
İşte oldu sonunda,kadın kafayı tam olarak yedi diyecek ne çok insan çıkacak bu satırları okuyanlar içinden. Ama inanın yemedim.Yeme adayı olabilirim ama daha o kapıyı açamadım. Ankarada şu an sabahın güneşi görmemiş saati.Sabah ezanı için camimizin hocası bile daha yatağından çıkmadı. Dikişlerimi tuta tuta mutfaktayım.Her sabah dinlediğim gibi Ankara Polis…
Ne zaman yılın son günleri gelse,ne zaman yeni bir yıl için karşılama hazırlıkları yapsak içime bir telaş düşerdi benim.Sevinir heyecanlanır, neşelenir ve çoşku dolardım. Öğrencilerimle, ailemle, arkadaşlarımla hediye çekilişleri yapardık.Hababam, Debabam yeni yıl kartı yazar,postalardık. En acılı zamanlarımda,yaslı günlerimde bile gelen yılla ilgili hep ümitli olurdum. Severdim tüm hazırlıkları, parlayan…
Okuduğum bir yazıda”Siz neyin fazlasına sahipseniz,evren onun zıttını gönderir.”Fazla” merhametliyseniz zalimlerle, “fazla” cesursanız korkaklarla, “fazla bilgiliyseniz cahillerle,”fazla” zekiyseniz, aptallarla sınanırsınız bu hiç değişmez”diyordu. Ben bunun doğruluğuna yaşadığım olaylar sebebi ile inanmıştım. Demek ki hayatın böyle bir sistematiği var.Hiç değişmiyor.Bu satırları okuyan gençler bu görüşü bilirlerse, belki benim kadar büyük hayal…
1.1 milyon metre karelik kapalı alanı,4050 yatak kapasitesi olan 2022 tarihinde yaşadığımız Ankara ilinin Yenimahalle ilçesinde açılan Etlik Şehir hastanesinin camından izliyordum geceyi.Türkiyenin en büyük şehir hastanesi olduğunu öğrendiğim uçsuz bucaksız binalar silsilesinin içinde bir yerdeyim.6.kat acil cerrahi bölümünde uyanık bir kadınım. Saat 03.15 bölüm koridorları ve baktığımda çok net…
Bacadan gelecek kimseyi beklemedik biz.Geyiklerin çektiği arabasıyla gökyüzümüzde dolaşacak, yeni yıl gecesi bize hediyeler getirecek hiç kimsemizde olmadı bizim. Hediyelerin altına bırakılacağı pırıl pırıl süslenmiş, yanıp sönen ışıklı çam ağacımız ise tabii ki yoktu.Ama simli pırıl pırıl parlayan posta kartlarımız vardı.Postane önüne kurulan stantlarda sergilenen o kartlardan görürdük geyikleri,kardan adamları,bacası…
Kafenin camından dışarıya bakıp, sulu sepken yağan yağmuru seyrediyordum.İçeri girip, yer bulamadığı için izin isteyerek masamdaki boş sandalyeye oturan kadın kısa bir merhabalaşmanın ve tanışmanın ardından canı sıkkın bir halde konuşmaya başladı. “Dikkat çeken,düşman çeker” sözünün doğruluğuna bu yaşta inanmaya başlamam benim ne kadar saf olduğumun işaretidir hocam dedi.Her ne…
Ayağına bot giyip, göbeğini açıkta bırakan genç kızlar ile dik yakalı kalın kazak giyip,ayakkabısının içine babet tipi çorap giyerek çıplak ayaklıymış gibi gezen delikanlılar yüzünden kafası karıştı insanların. Hava soğuk mu sıcak mı dışarıda dolanan insanlara bakıp karar vereyim deseniz yandınız gitti.Hani derler ya “altı şişhane,üstü tophane” veya “altı kaval,üstü…
Umursamaz olmak nedir, nasıldır? Bilmeyi çok isterdim.Başarmayı da. Geçenlerde yeni tanıştığım, fikirlerine çok değer verdiğim bir arkadaşla sohbet ederken benim mutlaka aşırı duygusallıktan uzak durmamı,yeri geldiğinde insanları ve olayları daha az umursamayı başarmamı önermesine çok hak verdim. Kısacık tanışıklığımıza rağmen beni çok eskiden tanırmış gibi yorumlar yapması memnuniyet vericiydi.Mesela duygusal…
L4- L5 nedir söyleyin bakayım.Bilmezseniz çok fena ayıplarım sizi.Bir insan L4 ile L5 i bilmiyorsa,ondan hiç bir şeyi bilmesini bekleme artık.Bu kadar cahillikte çok fazla ama…Ben katlanamam bu kadar kültürsüzlüğe bilmeyen hemen terk eylesin benim etrafımı…Benim ilişkimi yürütebilmem için bu 4 ve 5 i bilmeli tanıdıklarım😋😋😋 Hey sen,hala bilmiyorum gibi…
Sizler okuyun diye ben bu satırları yazarken odaya ışığı ve sesi yayılan televizyonun ekranında koşuşturan, didişen, vuran kıran,ağlayan,bağıran ölen insanların görüntüleri yansıyor. Dakikalarca ekrana bakıp kalıyorum.Yüzlerdeki,gözlerdeki acıyı,dehşeti,korkuyu büyük bir üzüntüyle izliyorum. Son zamanlarda daha sık düşündüğüm bir şey var.Onu sizinle paylaşayım şimdi. İyi ki biz inananlara cehennemin varlığı bildirilmiş.Bir de…
Dünyada doydukça acıkan canlının adı nedir?Gibi yanıtı için üstün bir zeka gerektirmeyen soruyu size yöneltsem inanıyorum ki solo halinde ve hep bir ağızdan hepiniz İNSAN diye yanıtlarsınız. Çünkü hepinizin, midesinden geçtik aç gözünü doyuramamış hırs ve tamahtan kıvranan tanıdıkları olmuştur.Tüm derdi, para olan hasta ruhlu insanlarla hayatınızın tamamında veya bir…
Bu aralar filozofluğum üstümde.Pek bir düşünüyor,pek bir sonuca ulaşıyorum.Ulaştığım yerden de cevherler yumurtlamak için sarılıyorum klavyeye.İlla yazacam.Derdim yazmak.Bahane buldum mu çalakalem ( çala klavye😋)döktürüp duruyorum. Bu satırları Ankara da özel bir hastanenin kantininden size yazıyorum.Eşimin tedavi gördüğü zaman süresince,kitap okuyor,bulmaca çözüyor ve bazen sizlere yazıyorum.Günün öğleden sonraki bölümü bu kantinde…
Evimize çok yakın hastanede fizik tedavi seanslarına katılan minnak kocamı,yürüyerek tedavi odasına teslim edip her gün tekerlekli sandalya ile teslim alan ilk kadın olarak Ankara tıp tarihine girdiğime inanıyorum. İnatla kantin demeye devam ettiğim hastane kafesinde, seansın bitimini bekleyip tedavi katına her çıkışımda herkes hoplaya, zıplaya giyinip giderken ben yatağa…
Hani kimileri “Ağız benim dil benim istediğimi söylerim” deyip geziyorlar ya aramızda. Onlara söyleyecek nice sözümün en önemlisi;İstediğini söylersen, istemediğini duyarsın olur. Yıllar boyu beni en çok üzüp, kıran insanların ortak özelliğidir ağızlarını ve dillerini serbest bırakmak.Bu karakterdeki insanların umurunda olmazsınız hiç.Onlara sizin hakkınızda bir karara varmışlardır. Çırpınsanız,yakanızı paçanızı yırtsanız…
Ne adını duymuş,ne çalıştığı gazeteyi almış,ne bir yazısını okumuş ne de savunduğu fikirleri duymuştum kaldırımda boylu boyunca yatan adamın. 2007 yılında bir suikastle hayata veda eden ayakkabısının altı delik gazetecinin adını ilk kez arkasından yapılan konuşmalarla öğrenmiştim.İstanbul un bir cadde kaldırımında, üzerine serilmiş gazetelerin altında yatan Hrant Dink in bir…
“Bu hayatın kıymetini kaybedenler biliyor”dedi kadın.Hak verdim ona.Gerçekten hastalanınca sağlığımızın,üşüyünce sıcağın,parayı kaybedince paranın kıymetini bilmez miyiz biz? Eşyanın veya insanın kıymetini bilmemiz için illa onu kaybetmemiz mi gerekiyor?Bizden gitmesi,ayrılması, terk etmesi,ölmesi mi gerekiyor sevgilinin kıymetini bilip değer vermemiz için…Yaşarken sürekli didişip,birbirinin gözünü bile oymaya kalkan evli çiflerden birinin vefatından sonra,…
Kocasına kırılmış arkadaşım beni arar anlatır,anlatır. Ben dinlerim.Müdürüne kızan yakınım beni arar,sayar söver. Ben dinlerim. Çocuklarına hırslanan komşum beni arar, ağlar.Ben dinlerim.Pazarcı kabzımala kızar dert yanar.Ben dinlerim.Bakkal toptancıya,kasiyer satış müdürüne söylenir söver.Ben dinlerim. Ben genelde hep dinlerim zaten.Susarım ve dinlerim.Rahatlamalarını beklerim anlatıcılarımın. Teselli ederim,yardımcı olmaya çabalarım.Anlayıp,hak verdiğimi belli eden sözcükler…
Bugün satın alınan çiçeklerin büyük bir çoğunluğunun mezarlıklara götürüldüğünü biliyor musunuz?Uzmanlarda bu görüşümü destekliyorlar buna inanın. Kabristana ziyarete giderken çiçek götürenler merhum yakınlarına yaşarken gereken değeri vermişler miydi acaba?Geç alınmış bir armağan, geç kalınmış bir sevgi gösterisi, özür dileyiş belki de bir pişmanlık mı insanları kucak dolusu çiçeklerle mermer taşın…
Cumhuriyetimizin 33.yılıydı dünyaya geldiğimde.Bundan dolayı ilk 25.yılı görüp çoşkuyla kutlayamadım ben. Oysa ne çok isterdim ulu önderi yaşarken görmeyi. Onunla aynı havayı ciğerlerime yollamayı.Olmadı neyleyim. Ancak Cumhuriyetimizin 50.yılını 1973 yılında 17 yaşında lise öğrencisi bir genç kız olarak,75.yılını ise 1998 yılında 42 yaşında bir öğretmen olarak sevinç,onur ve mutlulukla kutladım….
“Bir yerde okumuştum;Atlar yorulduğunu anlamadığıiçin,koşarken çatlayarakölebiliyormuş.”Benim sonumda böyle olacak😁galiba. He ben at mıyım? Merak ediyorsanız artık itiraf edeyim.Değilim. Ama atlar kadar güzel koşturduğumu beni tanıyan hiç kimse inkar edemez.Ayaklarımın basenimde iz bıraktığı çok olur. Basen mi?Ay kibarlıktan da kırılacağım.Basen dedim ya basen😁.Neyse ha basen, ha….. Ne fark eder ayaklarım oraya…
Bu sabaha kadar gece boyu gördüğüm rüyaları hatırlamazdım ben.Hiç rüya görmediğime,ya da gördüklerimi gün ışıyınca hatırlamadığıma kendimi inandırmıştım. Şöyle akça pakça,berrak, anlatabileceğim kalitede bir rüyam yoktur benim.Hep flu,hep kesik,parça pinçik ne olduğunu hiç anımsıyamadığım görüntüler olurdu uyandığımda. Sonra unutur giderdim. Bu sabah gidemedim ama.Bir de ne göreyim.Aman aklım bir berraklaşmış,ne…
Bir modacının mevsime damgasını vuracak defilesini izleyen,modaya meraklı seçkin seyircilerinden biri gibi balkonda oturmuş sokaktan geçenleri izliyorum. Sonbaharın, yazı terk etmemeye yemin etmiş inadı yaşanıyor son günlerde. Parlayan güneşe inat çok ayaz var. Yazda mıyız,güzde mi belli değil. Kafalar karman karışık. Bu karışıklık doğal olarak kostümlerimize de yansıyor.Evinden bir koşu…
Lise çağlarımda ailemle karayolunu kullanarak Almanya’ya gitme imkanı bulmuştum. Gezi otobüsümüzün geçtiği eski Yugoslavyayı,eski Bulgaristanı o günkü yönetim özellikleriyle, Avusturyayı ise şahane güzelliği ile görmek çok mutlu etmişti beni.Sonra Almanyada yolculuğumuz bitmiş bir kaç ay orada kalmıştık. O zaman hayranlık ve beğeniyle izlediğim o yerler şimdi mutlaka çok daha fazla…
Hani dünyayı gazinoya benzetmiştim de siz neresi benziyor ki demiştiniz ya önceki yazımda.Açıklıyorum şimdi okuyun hadi. Son yıllarda milletçe başımıza gelen tüm felaket ve sıkıntıları gazinoda sırasıyla sahneye çıkan şarkıcılara benzetiyorum ben. Bunları da mı görecektik?Ne kaldı ki daha göreceğimiz?Diye sora sora büyük şaşkınları yaşadık beraberce. Kendi kendimize sorduğumuz ve…
Günün ilk ilacını almak için yaptığım kahvaltıdan arta kalan sıcak çayımı alıp her zamanki nöbet alanım olan balkonda göreve başladım gene. Camın önünde bulmaca çözüyorum. Henüz sabahın erken saatleri.Hareket yok etrafta. Geç yatanlar derin bir uykudalar. Sıcaklardan uyuyamayanlar gece uykusuna hasret kaldılar zaten.Sokak yalnız,kimsesiz bugün.Pazar, tatilliğini yapıyor işte. Dakikalarca bomboş…
Yazılarımda hepimizin yaşadığı veya yaşayamadığı konulara değinmeye gayret ediyorum. Böylece aramızda kilometreler olsa bile,duygu ve düşünce birlikteliği içinde olabiliyoruz.Ben diyorum siz okuyorsunuz,siz diyorsunuz ben önemsiyorum. Bugün yazımda kendini birileri uğruna feda eden,ya da başkaları için yaşayan insanlardan bahsetmek istiyorum. Benim gibi siz de yaptığı iyiliğin karşılığını alamadığından yakınan,kendini,gücünü,yıllarını birileri uğruna…
Sabah kahvemizi içtiğimiz bahçede otururken, gökyüzünde muhteşem bir süzülüşle leyleklerin göç yoluna düştüklerini gördüm bugün. Dakikalarca gökyüzüne bakıp onların uçuşup uzaklaşmalarını izledim.Sonradan öğrendim ki leyleklerden mesaj varmış bizlere. Her yıldan farklı olarak, alışıldık tarihlerinin en az 15 gün öncesinden hareketlenip yola çıkan ve ülkemiz semalarında kanat çırpan bu leylekler bize…
Dediler ki