Toplu taşım araçlarının belediye otobüsleri ve troleybüsler ile sınırlı olduğu yıllarda olan ama bugün olmayan bir şeyde biletçi amcalardı.
Troleybüs, gücünü genellikle yol boyunca asılı olan bir elektrik hattındaki iki kablodan alan elektrikli otobüstü. İki kablo kullanılmasının sebebi tramvayların aksine lastik tekerlekler kullanılması sebebiyle tek kabloyla devrenin tamamlanmasının olanaksız olmasıydı.Ara ara hattan çıkan kablo nedeniyle yolda kalır,şöförün kabloyu hatta koymasını beklerdik.Çok eğlenceliydi bunlar.
Bugünkü gibi şöfor mahallinde makina veya kutu yoktu.Biz paramızı hazırlar,arka kapıya dek yürür o bölümde oturan biletçimizden biletimizi alıp yolculuk yapardık.Önündeki tablaya bol miktarda bozuk para dizmiş olan görevlimiz araç içinde ayakta kalan insanların duruşlarını da düzenliyerek sağlıklı bir yolculuk yapılmasını sağlarlardı.Ahlaksız fortculara göz açtırmaz,kadınların huzurla gidip gelmelerini sağlarlardı.
Sonradan boynuzla troleybüslerimizi,biletçilerimizi aldılar bizlerden.Tutturdular bir kart bir bilmem ne.Salındık çayıra mevlam kayıra.
Otobüsler değişti,yenilendi,halk otobüsleri çalışmaya başladı.Minibüsler dolmuş oldu,arabeskin diskosu gibi hizmet verdi,Metrolar bitti yolları kısaltı ama o balık istifi biletçi amcalı neşeli yolculuklarımız kalmadı.
Masumiyetimiz kayboldu,ruhumuz rahatı çok sevdi.Heyecanımız tükendi mesele bu.
Dediler ki