Cumhuriyetimizin 33.yılıydı dünyaya geldiğimde.Bundan dolayı ilk 25.yılı görüp çoşkuyla kutlayamadım ben. Oysa ne çok isterdim ulu önderi yaşarken görmeyi. Onunla aynı havayı ciğerlerime yollamayı.Olmadı neyleyim.
Ancak Cumhuriyetimizin 50.yılını 1973 yılında 17 yaşında lise öğrencisi bir genç kız olarak,75.yılını ise 1998 yılında 42 yaşında bir öğretmen olarak sevinç,onur ve mutlulukla kutladım.
Şükürler olsun ki bugün 100.yılını da görebilme imkanını bulabildim.O kadar gururlu,o kadar mutluyum ki bunun için.Çünkü hayatımın uzun sayılabilecek bir dönemini Cumhuriyetin tüm imkan ve güzelliklerinden yararlanarak yaşadım.Türk olmaktan,Atatürk ün evladı olmaktan,Cumhuriyette yaşamaktan hep övünç duydum.Son nefesime dek de bu böyle olacak.
Görevde olduğum yıllarda çalıştığım okullarda kurulan Milli Günler Kutlama Komitesinin daimi üyeleri arasında yer aldım hep.Branşımın bu etkinliklere yakınlığı böyle özel ve güzel görevlerde bulunma imkanını yaşattı bana.Öğrencilerimizin kutlamalarda yapacakları sunumları hazırlamak veya düzenlemek,sonunda beğeni dolu sözleri duymak milli mücadelede bir kurşun atmışcasına gururlandırırdı beni.
Marşlar,şiirler,konuşmalar ve diğer etkinlikler gönül telimi,burnumun direğini titretirdi,milli duygularım şahlanırdı.Kutladık,kutlattık ne mutlu bize.Çok büyük heyecandı bu.
Bugün ise bayrağımızı astım evimin camına.Zaten nerede olursam olayım hiç fark etmez. Bayraklarımı her milli bayramda dalgalandırırım ben.Hem de öyle göstermelik,yapmacık, oyuncak gibi asılanlardan değil, kocamanlarından seçerek asarım bayraklarımı.Asacağım da.
100.yılı kutlarken bize Cumhuriyet armağan eden ve bu övüncü yaşatan Atamızı ve silah arkadaşlarını rahmet ve şükranla anıyorum.Dilerim ulusumuzun nice yüz yıllarda kutlayacağı Cumhuriyeti olur…BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN!
CUMHURİYET
