Ankara da görev süresini dolduran eşimin tayini Kayseriye çıkmıştı.Ben de tayinim için başvurup şehir değiştireceğim zaman abim buna engel olmuş,taşınıp gitmemizi hiç istememişti.Biz de evi taşımadan bir iki sene idare etmeyi düşündük.Ben Ankara da kalmış eşim Kayseride göreve başlamıştı.Ben veya o sık sık gidip geliyorduk,birbirimizin yanına.
İçimizden Kayseriye ev açmak gelmemişti.İçimize doğan varmış demek ki.Erkek kardeşimle biraz daha birlikte olabildim bu sayede.
2020 yılında aniden erkek kardeşimi kalp krizinden kaybedince hayata dair hiç bir sevgim hiç bir umudum kalmamıştı benim.Çok severek yıllar boyu yaptığım mesleğim artık yoruyordu beni.Öğrencilerime belli etmeden yaşamaya devam etsem de ;içimde aşamadığım çok büyük bir hüzün yumağı vardı.Bu yumak çözülüp beni rahat bırakmıyordu.Artık çok zor geliyordum görevimin başına.
Tükenmişlik sendromu yaşıyordum.Çok mutsuzdum.Darmadağandım. Anne babamın vefatlarından sonra dizginlemeye çalıştığım kaygı bozukluğum paniğim artık beni çok sarsıyordu.Öğrencilere eskisi kadar faydalı olmadığıma karar verdiğim bir gün emeklilik dilekçemi yönetime veriverdim.Bunu duyan idarecilerim,dostlarım bunu engellemek için çok gayret edip bana düşünme zamanı tanısalarda benvazgeçmedim karsrımdan. Güçsüzlüğümün farkına varmış ve işimi tadında bırakmayı uygun görmüştüm. Çok başarılı geçen bir meslek yaşamımın en ufacık bir gölgeyle değerini kaybetmesine asla dayanamazdım.
Doğru zamanda, doğru karar verip mesleğimi tafında bıraktığım için bugün çok mıtluyum.Zirvede bırakmayı ve gençlere kadro açmayı da bilmeli çalışanlar.
Mahcup ve maskara olmadan Atatürk ün kızı lakabıyla öğretmenliğime spn noktauı koyuşum hep onurum oldu benim.Mutlu be gururluyum hala.
Dediler ki