GAZİNO

Gazinolar,1960 ile 1990 yılları arasında en önemli eğlence kültürümüzdü bizim. Türk müziğinin  sevilen seslerinin sahneye çıktığı bu gazinoların kendine özgü kuralları vardı.Ast solistler  en son seyirci karşısına çıkarlardı.

Ondan önce ise kadroda yer alan artistler,solistler şöhretlerine göre sırayla  sahne alırlardı.Açılış fasıl veya üvertürlerle,sıra kızlarıyla yapılır ardından solistler ve ast solist altı olan şarkıcı dinleyiciyle buluşurdu.

Kocaman neon lambalarıyla aydınlatılmış panolarda şarkıcı isimleri parlar dururdu hep.Aralara,dansözlerin,komed yenlerin gösterilerinin  eklendiği gazinolarda göz alıcı dekorlar,kıyafetler sergilenirdi.

Devrin isim yapmış gazinolarının patronları  aralarında kadro kapışmaları yaparlardı.Akıl almaz rakamlarla sanatçıları gazinoya bağlar, hatta bu uğurda kan bile dökerlerdi. Ülkenin o zamanki kabadayıları,yeraltı dünyasının liderleri;gazinolarda racon keser, masa tutar, alem yaparlardı.

Ünlü gazinolarda genelde hafta  sonları kadınlar matineleri vardı.Evde yaptıkları sarma,dolma,börek,köfte ve kekleri tencereleriyle kapıp gazinoya gelen kadınlar ise o günlerde ucuz yollu eğlencenin dibine vururlardı.Ast solist sahneye çıkınca ortalık karışır sanki kıyamet kopardı.

Gazinolarda sanatçılar şöhret ve paraya,halk ise eğlenceye doymuştu.Dünyayı da o gazinolar gibi izliyorum şimdi. Benzerliği ne mi?Onu da daha sonra yazayım artık…