Bilgisayarı öğrenip İnternete bağlandıktan,cep telefonumla sosyal medyaya girdikten, televizyonlarda her şeyi seyrettikten sonra masumiyetimi kaybettiğime yemin edebilirim.
İyi niyetli,saf,insanlara sonsuz güven duyan ve herkese hep inanan biri olan ben ne zamanki sosyal medya yorumlarını, haberlerini okuyup paylaşılan videoları seyrettim kirlendim.
Hiç aklıma gelmeyecek,hiç duyup görmeyeceğim rezillikleri çirkinlikleri, ahlaksızları, öğrenip tüm değer yargılarımı kaybettim. Sapıkları,dolandırıcıları,katilleri,hırsızları,yalancıları seyrettim inancımı sorguladım.
Çok fazla yanlış insana güvendiğimi, sevdiğimi ama onlar tarafından kandırıldığımı anladığım da ise yıkıldım.Keşke hiç bilmeseydim öğrenmeseydim tüm bu olanları.Çok bilmek çok üzülmekmekmiş meğer.
Keşke yurdum insanlarının temizliğine, mertliğine, dürüstlüğüne,kahramanlığına,zekasına imanına, inancına ve ahlakına hala sonsuz güven duyuyor olsaydım.
İnsan ayağının az bastığı, elektriğin kesilip,suyun akmadığı,kurdun çakalın kapılara dayandığı bir ücra köyde iki koyunu güden bir kadın olsaydım bu kadar yanmazdı yüreğim.Hiç bir kötülüğün göreni olmazdım.Ama şimdi ben koca bir şehirde ve her imkan içinde
İçi boşalmış boş bir kutu gibiyim. Saçıldı,döküldü etrafa yürek kutumdaki tüm iyi duygular.Beni ben yapan insani her doğru ve her güzel önemini kaybetti.
Sahneye konmuş kötü bit tiyatro oyunundan hiç hoşlanmayan aksine yüreğine gün gün nefret ve korku yükleyen seyirci gibiyim.
KİRLENDOyunun sonunu görebilmeyi ve ayağa kalkarak yuhhhh çekmeyi çok istiyorum.
Dediler ki