KORKU

Hep düşünürüm insanlar kaç kere dünyaya gelirler diye.Elbette yanıtını bilemem,gelirler mi?Yoksa dünya başka bir alemin cehennemimi karar veremem.Sizde karar vermeme yardımcı olamazsınız biliyorum.Çünkü çok bilmemiz istenmemiş,istenmiyor da.

Amerikanın 51.eyaleti ile ilgili bir belgesel izledim geçen gün.Çok ilginç ve korkutucu düşünceler içine girdim.Sizlere ayrıntılı bir anlatım yapma niyetim yok,merak edenler için internette nice kaynak var bu konuda.Ama ben öğrendiğim bilgiler ve bizlerden saklanan gerçeklerle kesinliklr dünya dışı medeniyetlerle irtibat halinde olunduğuna inandım.Korktum ufaktan.

Ama benim korkumun ne kıymeti var kuzey kore halkının yaşadığı korkunun yanında.Ülkeyi yöneten diktatöre;sevgi sadakat,muhabbet duygularını taşkın bir şekilde ifade edip alkışlarken,duygulanıp ağlarlarken yaşadıkları duygunun başka bir sebebi yok bence.İnsanlar çok korkuyor ve bu duygunun etkisiyle de çoşarak abartılı hareketler yapıyorlar. Yaşama haklarının ellerinden alınmasının kaygısı ile toplu halde uyuşturulmuş bir halde bağırıp,alkışlıyorlar.
Koca bir ulusun böylesi sindirilmiş,beyinlerinin yıkanmış ve aciz hale getirilmiş olmasını kendime açıklayamıyorum.

Baskı ve korku insanları nasıl aciz,nasıl zavallı hallere sokuyor. Dünyaya kuzey korede geliyorsun.Şansa bak bir ailenin saltanat dönemine rastlıyor ve yasaklarla dolu bir hayata mahkum ediLiyorsun. İnsanlıktan çıkıyorsun.Senden hiç bir farkı olmayan hatta çok geri bir insanın oyuncağı olup yaşıyorsun.Tek bir kişiyi mutlu etmek uğruna  kendini unutuyorsun.Buna da yaşamak diyorsun.Ne kadar acı,ne kadar kadar kötü bir kader bu.Kuzey Koreli olmak çok zor bir duygu olmalı.Bu kadar mutsuzluk içinde yaşamak çok zor olmalı.Bir de ölünce bu insanlar cehenneme mi gidecekler?Burada cennetimi yaşadılarki yeni yurtlarıcehenbem olacak.Yarabbim  nasıl aciziz huzurunda.Çıkamıyoruz işin içinden.