MASUMUM

Herkes masum da ,bir ben miyim günahkar diyerek söylendiğimi fark ettim çamaşır asarken.

Birbiri ardına gelen aksilikler ve beni zorlayan işler sonrasında fırsat bulduğum her yerde bağırıp çağırmaya,sitem edip söylenmeye başladım artık.

Yaptıklarıma ve yaşadıklarıma baktığımda yükümün, sorumluluklarımın ağır olduğunu görüyorum.Bu durumu hak edecek ne yaptığımı sorguladığımda da bir günahkar benmişim gibi çile çektiğime inanıp gıcırdıyorum.

Bakıyorum çevremdeki tanıdıklara içlerinde en vurgun yemiş benmişim gibi geliyor.Ondan diyorum herkes masum bir benmiyim günahkar diye.

Çok yanıldığımı objectif bakamadığımı,bu şekilde yorulan ve tükenen bir kendim  olmadığını biliyorum.Herkesin bir veya birden fazla derdi olduğunu,onlarla başetmeye çalıştığını tahmin ediyorum. Büyük bir ihtimalle onlarda kendilerini şansız kabul ediyorlardır.

Allah taşıyamayacağımız yükler vermezmiş.Demek ki benim taşıyacağıma inanıyor hala. Dilerim bunu başarır, onu mahçup etmem.

Astığım çamaşırlar bitti, çamaşırlığımın telleri doldu.Yazdan bir gün var dışarda.Özgür olsam gider tozardım.Genç olsam güneşe aldanır çoşardım.Hiç birini yapamıyorum.Yıkanmış çamaşırları içine koyup balkona taşıdığım leğenleri yerlerine bırakıp,laptop başına oturuyor ve şu an okuduğunuz satırları yazıyorum.

Karamsarlığımdan kurtulabilmiş değilim.Ama yazmak çok iyi geliyor bana.Yine sitemkarım fakat bu kez kendimi gazlıyorum  ve ben  masumum,ben masumum onlar günahkar tekerlemesini icat edip gülümsüyorum.
İnsanız işte günümüz günümüze,anımız anımıza uymuyor.Uçuyor,koşuyoruz duyguların içinde.