Ne zaman absürt,saçma sapan bir yazı yazmaya kalksam;yüreklere hüzün, gözlere yaş,evlere ateş düşüyor donup kalıyorum.
Utanıyorum yazmaktan, geyik yapmaktan kendi halimi ahvalimi konu yapmaktan.Ben utanıyorum, vicdan sahipleri utanıyor,toprak aldığı gencecik bedenleri görünce utanıyor.Ama 45 yıla yakın zamandır utanmayan birileri anneleri ağlatmaya devam ediyor.
Sanki bir el bir düğmeye basıyor,havadan yerden acı fışkırıyor vatanda.Ve bizlerin yine yine, yeniden içimiz kan ağlıyor.Kıramadık, bulamadık o kahrolası eli…
Bu hengamenin bu üzüntümüzün içinde büyük Türk düşünürü, divaların divası,fırın ağızlı Bülentimiz Ersoyumuz “Zeki Müren beni kıskandığı için öldü”diye buyurmuşlar.Bakın şu işe şimdi.Nasıl mutlu nasıl kutlu oldum bu gerçeği duyunca ben.Çünkü çok merak ediyordum Zeki bey kimsenin yapmadığını yapıp nasıl öldü diye.Sebebi Bülentciğimizmiş.Aşkolsun be divacığım niye yaptın sen bunu bize.Bizi Zekisiz bıraktın.
Sen Zekisiz bırakıyorsun,birileri zekasız bırakıyor,birileri şehidin anasının yaşadığı çadıra 10 tane elektrik ocağı yolluyor.Türkiye üşüyor, Türkiye donuyor,Türkiye ağlıyor.Türk evlatları kan çiçekleri olup toprağa düşüyor.Anlayan yok, Yokkkkkkkkkkkk……
ŞEHİDİMİZ VAR TÜRKİYE
