Ne zaman absürt,saçma sapan bir yazı yazmaya kalksam;yüreklere hüzün, gözlere yaş,evlere ateş düşüyor donup kalıyorum. Utanıyorum yazmaktan, geyik yapmaktan kendi halimi ahvalimi konu yapmaktan.Ben utanıyorum, vicdan sahipleri utanıyor,toprak aldığı gencecik bedenleri görünce utanıyor.Ama 45 yıla yakın zamandır utanmayan birileri anneleri ağlatmaya devam ediyor. Sanki bir el bir düğmeye basıyor,havadan yerden…