Yağmur yağıp arkasından güneş açtığında çok mutlu çocuklar olurduk biz.Kurumamış toprağa ellerimizi daldırır,çamurdan oyuncaklar yaparadık. Bizim çocukluğumuzda çoğu ıyuncağı kendimiz yapardık.
Oyuncağımızın değerini, hayal gücümüz belirlerdi; elbette ki, paha biçilemezdi eserimize. Biz hiç, “baba bana bu oyuncağı al” diye ağlayamadık ve hiçbir arkadaşımızın oyuncağını da kıskanamadık. Çamurdandı ne de olsa oyuncaklarımız; beğenmedik mi bozar yeniden yapardık.Gazeteler veya paçavralarla top yaptığımız çoktur bizim.
Günümüz seramik sanatçılarından çok önce bir çamura bulanmışızdır.Günümüzdeki mimikler oyun hamurları kullanıyorlar rengarenk.Benim de toruncuklarla kap kacak yapmışlığım vardır.
Şimdi özellikle okul öncesi çocuklarının çamurla,hamurla etkinlikler yaptığını duyup çok mutlu oluyorum.Deniz kenarlarında kovasıyla küreğiyle kuleler yapan,havuzlar kazan çocukları izlemeyi seviyorum.Yeniden çocuk olasım geliyor onlara bakınca.Çamurlara bulansak yeniden değil mi?
Dediler ki