Hani şu kıyılmış tütünün sarıldığı kağıdı yakıp dumanlar çıkardığımız ve sigara adını verdiğimiz nesne var ya onu hayatımdan attığım için şükürler ediyorum.
Her nekadar onunla vedalaşmam bir ameliyat sonrasına dayansa da bunu başarabildiğim için kendimi seviyorum.Çünkü çok uzun yıllar süren bağımlılığım ve düşkünlüğüm vardı sigaraya.
Hep elimde,hep dudağımda,hep aklımda olmasıyla mutluydum.Ancak onun beni benim onu sevdiğim niyetlerle sevmediğini ve kalp damarlarımı tıkadığını öğrendiğim anda nefret ettim ondan.
Ne zaman tanışmış,ne zanan tiryaki olmuştum pek net hatırlamıyorum.Orta öğretim yıllarımda lisedeyken bile hayatımda yoktu.Sanıyorum öğretmen olunca özentiden başladım.Ve çok bağlandım ona.Her geçen zaman içtiğim günlük miktarı arttırdım da.
Her gece bırakacağım diye kararlar alıp,kahvaltı sonrası bu karaları unutup içmeye başlamam çok uzun yıllar sürdü.Hiç sevmeden, istemeden niye içmeye devam ettiğimi hiç anlayamadım.
Arkadaşım dostum gibi benimleydi.Sanki içmesem yapayalnız kalacaktım.Sanki onunla teselli buluyordum. Saçmaydı,gerçekle hiç bir alakası yoktu ona yüklediğim olumlu düşüncelerin biliyor,ama aptalca içmeye devam ediyordum.İradem zayıftı,yeniktim karşısında.
Çok para verdim paketlerine. Yasaklanan yerlerin gittikçe çoğalmasıyla bile mücadele edip,kaçak köçek içtim ilk fırsatı bulduğum yerde.
Ama bıçak ucundan sağ olarak hayata döndüğümde ilk işim onu terk etmek oldu. Dostluğunun artık ölümüm olacağına yürekten inanıp korktum.Kalp ameliyatı ve sonrasında yaşadığım acıları bir daha yaşamamak için sigarasız dumandız günler başlattım.
Çok da iyi ettim.Afferin bana.Ne aklıma geliyor,ne özlüyorum,ne de yokluğunu hissediyorum artık.Boşa gitmiş onca yılım kendime yazık etmişim.Dilerim içen herkes farkına varır bunun…
Dediler ki