Ben çocukken yaşlanmak bilge olmak sanırdım.Ben çocukken yaşlılar sapıtmaz, saçmalamaz, kıskanmaz,özenmez diye düşünürdüm.Yaşlılar hep kibar olur,anlayışlı ve sabırlı davranırlar diye bilirdim.
Hoşgörü sahibi ve iyi niyetli olmayı insanlar yaşla beraber kazanır diye umut ederdim.Etrafımda hep aklı başında,olgun,sohbeti dinlenir,dediğine inanılır,sakin ve huzur veren yaşlılar vardı çünkü.
Mesela ben yaşlı annemi hiç bir zaman komşusunu veya arkadaşını kıskanırken,nispet yaparken,taş atıp laf sokarken görmedim.Ne bir komşu kızına kaba konuşur azarlardı yaşlı babam,ne de evli bir kadının eşini yok sayıp kadınla çençen kavga ederdi.Evli bir kadına saygının en büyüğünü gösterirdi.Bir erkek ancak erkekle muhatap olur der,dertleri,sorunları ancak kadının kocasıyla çözerdi.
Yaşlılık, yaşlanmayı isteyecek kadar özel ve ayrıcalıklı bir durumdu benim için.Yaşlanmak nasip olursa saygın, kemale ermiş,dünya işlerinin peşini bırakmış,sakinleşmiş,sevgi ve şefkat dolu insanlar göreceğimi ve öyle olacağımı sandım hep.
Yanılmışım.İstisnalar hariç ama şimdi yaşlıların çoğu hepten ayarsızlar. Yaşlanmayı da rezil ettik gitti anlayacağınız.Yaş almayı, kocamayı sadece eğilen bellerde,yamulan dizlerde,tutmayan ellerde görmek ne acı.Ruhunu eğitememiş maddi manevi hırslarından arınamamış yaşlı kadın ve erkekler arasında yaşamak ise zulüm. Gençlerin saygı sevgi duyacağı yaşlılar da azaldı artık.Ben bize katlanamıyorum,onlar nasıl dayansın.