Aynı annelerin ve babaların çocuklara ,çocukların eşlerine, eşlerin torunlara yabancılaşması gibi bir gurbet hikayesiydi aslında yaşanan.Yalnızdı,yalnızlığı seçmişti herkes.Birbirlerine bir omuz mesafesi kadar yakınken, gurbetteymiş gibi uzaktılar. Paylaşmak, dokunmak, söylemek,dinlemek ve sevmek yoktu aralarında. Susmak,duymamak, eldeki bir avuçluk makinalarla yarenlik vardı artık. İçtiği tansiyon ilacının etkisi gereği çişi gelen evin yaşlı…
Bugün satın alınan çiçeklerin büyük bir çoğunluğunun mezarlıklara götürüldüğünü biliyor musunuz?Uzmanlarda bu görüşümü destekliyorlar buna inanın. Kabristana ziyarete giderken çiçek götürenler merhum yakınlarına yaşarken gereken değeri vermişler miydi acaba?Geç alınmış bir armağan, geç kalınmış bir sevgi gösterisi, özür dileyiş belki de bir pişmanlık mı insanları kucak dolusu çiçeklerle mermer taşın…
Niye yetmedi bu Dünya sana?Muhtemelen bir gece vakti annenle hoşça vakit geçirmek isteyen babanın armağanı olarak geldin hayata. Merhaba dediğinde etrafa,mutluluk doldu evinin içi.Büyü,iyi insan ol diye çok emek verdi anan baban.Oku, evlen çocukların olsun,işe gir geçimin artsın diye çok didindiler yıllarca.Şimdi düşünüyorum da;yanına eş,yuvana evlat,sofrana ekmek veren bu Dünya…
Dediler ki