İşte oldu sonunda,kadın kafayı tam olarak yedi diyecek ne çok insan çıkacak bu satırları okuyanlar içinden.
Ama inanın yemedim.Yeme adayı olabilirim ama daha o kapıyı açamadım. Ankarada şu an sabahın güneşi görmemiş saati.Sabah ezanı için camimizin hocası bile daha yatağından çıkmadı.
Dikişlerimi tuta tuta mutfaktayım.Her sabah dinlediğim gibi Ankara Polis radyosu açık yine.Günün ilk saatlerinde muhteşem müzik yayını yapıyorlar.Hep dinlerim Türk Sanat Müziğinin en güzel şarkılarını.
Oturduğum yerde kıyma ve soğan kavurup günün yemeğini hazırlıyorum. Ulaşıp,alabilirsem salçanın da tencerede yer almasını sağlayacağım elbette.
Camımda yine her gün olduğu gibi sanki annem, babam var.Pervazdan gagalarını cama tıklata tıklada bana bakıp konuşuyorlar.Ben çok çok uzun yıllardır güvercinlerin annemin, babamın, kardeşimin ruhuyla bana geldiğine inanırım.Onların canlarım olduğunu sanır, mutlu oluyorum.Evimi değiştirdim,taşındım onlar benimle geldiler.İnanıp inanmamak sizin özgür iradenize kalmış.
Ben hasta yatağımdayım ve anam babam benim yanımda.Bunun neresi kötü,bunun kime zararı var.2 Güvercin,yarım dilim kurumuş ekmek ve şakacıktan sevinç duyan 67 yaşında bir kadın.Delilikse bu ben dediğiniz gibi deliyim,ama mutlu bir deliyim,güçlü bir deliyim,inançlı bir deliyim.
Kendini akıllı sanan delilere selam olsun😄🤭😁
UÇUN KUŞLAR
