Kıbrısta Rumların baskı ve zulmü altında yaşayan soydaşlarımızı kurtarmak için 20 Temmuz 1974 tarihinde ordumuzun adaya yaptığı Barış Harekatı sırasında ben 22 yaşında bir genç kızdım.
Vurdumu deviren,bastımı ezen korkusuz cesur bir yapım vardı.Sanki dünyayı tutsam kaldıracağımı, tüm kötülüklere parmak ucumla son vereceğim sanırdım.
Annemin dizinin dibinde, babamın gölgesinde ezilmemiş, kırılmamış, feleğin tokadını yememiş,kötülük görmemiş,gözü açılmamış üfürüp duruyordum.Ne savaştan korkuyordum, ne ülkede kol gezen terörden ne ondan ve ne de bundan.
Savaş nedeniyle milli duygularım yaşıtlarım gibi tavan yapmış, Kıbrıs’ın yollarına düşmeye kalkmıştım.Koşa koşa gidip gönüllü hemşireliğe bile yazılmıştım.Elimiz kalbimizde,heyecan dolu günler, geceler geçirmiştik anavatanda.
Bizlere ihtiyaç duyulmadan savaş sona erip barış sağlandıktan bir kaç sene sonra, Kıbrısı görmeye ve gezmeye gitmiştim. Şehitlikleri gezerken gözyaşı dökmüş Bülent Ecevit’i şükranla selamlamıştım.
Bugün yıl dönümü yaşanan bu önemli tarihi olayı anmak ve sizlere de hatırlatmak için bu satırları yazdım.Dilerim iyi etmişimdir.Ettim mi?
YAVRU VATAN
