Binlerce öğrenci okuttum, her meslekten insan yetiştirdim bir yayınevi sahibi velim ve evladım olmadı. Her mesleğe duyduğum ihtiyaç gibi bir de yayıncımız olsaydı harika olurdu.
Bilmeden gittiğim bir iş yerinde dükkanda veya hastanede beni tanıyıp yolumu kesen seslenen kişileri görünce çok mutlu oluyorum ben.Her yerde yol yordam gösterip yardım edecek bir tanıdık bulmak çok büyük lüks günümüzde.
Hem maddi hem manevi yardıma ihtiyaç duyduğumuz günlerden geçiyoruz çünkü.Bir öğrencimin yaşlanmış beni tanıyıp işimi kolsylaştıracak şekilde destek olması anlatılamaz bir mutluluk veriyor.Mesleğimizin güzel yanı galiba bu.
Yıllardır yazdığım her kitabın parasını kendim verdim ve tamamının gelirini ihtiyacı olan kadına,çocuğa,aileye hastaya yaşlıya harcadım.Bu işleri yaparken bir yayınevi desteği alabilseydim,daha geniş alanlarda hizmet verebilirim.Olmadı.Çünkü yayınevleri hep ticari ve kazanç peşinde olarak baktılar her başvuruma.Ben de dosyamı bırakmadım hiç birine.Galiba olumsuz bir söz duyup yazmaktan soğurum diye korktum.
Çünkü çok duygusal bir yapım olduğu için çabucak etkilenirim ben.Oysa bir öğrencim yayıncı olsaydı benim maddi katkımı da alıp yazılarımı kitap yapsaydı,kitap evlerinde satışa soksaydı harika olmaz mıydı?Olurdu elbette olmadı kader utansın.Hani “olduğu kadar, olmadığı kader”diyoruz ya kimi şeylerde.Aynen öyle.Benim olanım da, olmayanım da bu işte…
Dediler ki