Son 3 gün, yeni bir yıla girmek için geri sayım başladı.Gelen yılı karlarla kaplı turistik bir otelde karşılayacağız. Odalarımız ayrıldı, yataklar tutuldu.Kayak planları ve kar üstü eğlenceleri,sucuk mangal partileri bile hazırlandı.Davetlilerimiz çağrıldı.Bu sene yine yıkılacak sosyete.Hasetten çatlayacak cemiyet. Kahraman rüzgarı esecek gene. Otel restoranında yaşanacak çoşkulu bir eğlence gecesi için…
Etrafı tahta çitle çevrili üçgen çatılı ev, karlarlar altındaydı.Saçaklarından buzlar sarkıyordu.Bu evin kapısının önü ve bahçesi diz boyunda karla kaplıydı.Bahçede havuç burunlu,kömür gözlü bir kardan adam giydiği erkek şapkası ve atkısıyla çok şirin görünüyordu. Elindeki çalı süpürgesiyle,ağzındaki piposuyla gerçek gibi duruyordu. Çocukların bir ikisi kızak tepesinde,diğerleri kar topu peşindeydi.Bahçe ağaçlarında…
Üç harfli marketlerin yeni yıl ürünleri içinde dekoratif eşya olarak sunulan gaz lambasını gördüğümde yine anılarıma gittim ben.Atmış sene önce evimizde sıklıkla kullandığımız ve anacığımın habire camını parlattığı, içine gaz koyduğu camdan lambamızın bugün evlerde süs eşyası olarak kullanılması ne ilginç değil mi? Huysuz babaannemin lambanın cam fanusunu biraz buğulu…
Hayatımız boyunca ne çok keşke deriz hiç düşündünüz mü ?Pişmanlıklarımızı, kavuşamadıklarımızı hep keşke paketinin içinde evirir, çevirir söyleriz. Oysa keşkeden daha çok anılmayı, söylenmeyi hak eden başka bir sözcük vardır ki; o da iyi ki dir bence. Ancak biz genelde dönüp, onun yüzüne pek bakmayız.İyi ki; hep öksüz, hep yetimdir…
Son günlerde neyle meşgul olduğumu yazacağım şimdi size. Şaşıracaksınız. Hatta bu kadının durumu vahim bile diyebilirsiniz. “Biraz Ömürden Biraz Gönülden” isimli son kitabımdan sonra kalemimi dinlendiriyorum.Onunla bugünlerde işim yok. Şimdi direksiyonumu toz duman içinde,unutulmuş anılaristana çevirdim.Uçuyorum.Çünkü bütün gençlik yaşlarım boyunca alıp biriktirdiğim,binlerce müzik kasetini sakladığım kutuların içinden çıkardım. Halının üstüne…
Beni sevmekten niye vazgeçtin?Diye sorup duran kadın okuyucuların verdiği yanıtlarla ikna olmamıştı.Mecbur kalmıştır belki diyen okuyucuları çok iyi niyetli yorumcular olarak kabul edecek kadar kırgındı içi. Sanılan ,umulan gibi bir mecburiyet yoktu ayrılıklarını gerektirecek.Ne aileler arasında gelirde, geçimde yaşayış ve düşünüşte uçurumlar vardı.Ne din gibi mezhep gibi statü gibi ayrımlar…
Dediler ki