Aynı annelerin ve babaların çocuklara ,çocukların eşlerine, eşlerin torunlara yabancılaşması gibi bir gurbet hikayesiydi aslında yaşanan.Yalnızdı,yalnızlığı seçmişti herkes.Birbirlerine bir omuz mesafesi kadar yakınken, gurbetteymiş gibi uzaktılar. Paylaşmak, dokunmak, söylemek,dinlemek ve sevmek yoktu aralarında. Susmak,duymamak, eldeki bir avuçluk makinalarla yarenlik vardı artık. İçtiği tansiyon ilacının etkisi gereği çişi gelen evin yaşlı…
Arife gününden beri büyük bir hevesle alışveriş ve pişirme işi yapan Ayhan bey ve Nimet hanım; kendileri için nasılsa akıl edilip boş bırakılan koltuklara oturduklarında kocaman bir yorgunluk hissettiler. Sırtları,omuzları,bacakları geceden beri çok ağrıyordu. Nimet hanım, sosyetik gelininin pişirip getireceği kahve eşliğinde yapacakları uzun soluklu akraba dedikodularını beklerken,Ayhan bey; oğlu…
Çocuklarının ve torunlarının;komşuların çocukları gibi bayramı önemsemeyip tatile gitmedikleri için büyük mutluluk yaşayan yaşlı anne ve baba el çabukluğu ile bayram kahvaltısını hazırlayıp koşturup duruyorlardı. 5 torunun anneannesi,babaannesi ve dedesiydi onlar. Kız,oğul,gelin ve damatla kalabalık bir aile kahvaltısı yapacaklardı bayramın ilk günü…Eski günler gibi aynı,kendi çocuklarının küçük olduğu, ebediyete giden…
Dediler ki