Gençlik yıllarımda  yaşı benden büyük akrabalarımı telefonla arayıp hatır sorduğumda bazılarından kinayeli sözler, sitemli cümleler duyar çok üzülürdüm.Aradığıma pişman olduğum çok olmuştur.Ama yine de aramaktan vazgeçmemişimdir. Hiç yaranamasam bile ,ben görevimi yapmanın mutluluğunu yaşardım. Akrabalık böyle olmalı diye düşünürdüm. Tüm işime, meşguliyetime rağmen zaman ayırıp aramış olduğum halde teşekkür yerine…

Beni sevmekten niye vaz geçtin diye bir kez daha sordu kendi kendine?Aslında bu sorunun muhatabı kendi değildi,ama muhatap ortada yoktu ki artık, ona sorsun. Sabahın erken saatinde evden çıkmış,kendini koyu bir alışkanlıkla her hafta sonu gittiği göl yolunda bulmuştu.O gün de yalnız ve özlemliydi.Yanıtını hala bulamadığı bir soruyu yüreğine  koymuş…