Öğrenciliğimde benim, öğretmenliğimde öğrencilerimin çok sevdiği etkinlikti yıl başı hediyesi almak.Sınıfta hediye alınacak isimlerin belirlenmesi, büyük bir gizem içinde çıkan kişiyi saklama gayretlerimiz,ağzı gevşek olanlarla girişilen kavgalarımız ve sonrasında çarşıya pazara kendimizi atışlarımız.Saatler hatta günler süren hediye arama heyecanlarımız,belirlenen limitte güzel ürün bulma isteğimiz.Ne kadar güzel ne kadar masum eğlencelerimiz…
Kapı çalsa ve en yapmacıksız halleriyle dostlar içeri girse istiyorum.Kapı çalsa istiyorum.Çalsa ve bu koca yalnızlık bitse istiyorum.Çalmıyor ama.Aylardan Ağustos ve Ankara’da kimseler yok, olanlar ise kayıp. 1990 lı yılların bitmesine çok az zaman var.Bir yıl önce annemi kaybetmiş ve dünyaya dönememişim.Uzaya dağılmış parçalarım. Artık ben eski ben değilim.Artık babasız…
Özgürlüğümün kısıtlanmasını,hele üstüne bir de eleştirilmeyi hiç kabullenemiyorum ben.Çok sabırlı ,hoşgörülü bir kişiliğim olduğuna inansam da eleştiriyi hiç kaldıramıyorum.Hemen savunmaya geçiyor,ağlamaya başlıyorum.Oysa bunun sık yaşandığı bir mazim yok.Ancak eleştiriyi olgunca karşılama gücüm zayıf benim.Bu yönümü çok kınıyorum.Kendimi bu konuda eğitmeye çok da çalışıyorum. Genel olarak ben de kimseyi eleştirmem,sadece yanlışı…
Alış veriş merkezlerine her gidişimde arabayı açık alanlara park etmeye çabalarım.Giriş kapısına uzak olsa,yürümem gerekse bile öncelikli tercihim açık otoparklardır.Neden diye sorun şimdi bana.Sorun sorun çekinmeyin.Oh teşekkür ederim iyi ki sordunuz,yoksa nasıl söylerdim.Çünkü arkadaşlar, kapalı parkta her seferinde istisnasız arabayı kaybediyor ve bulamıyorum.-1 ve -2 gibi katlarda park etmişsem arabaya…
“Çocuksuz kadın eksik kadındır”diyecek kadar acımasız sözleri yöneticilerin ağzından duyduğumuz bu dönemde ben bu sözün aksine kendimi eksik değil tastamam,büsbütün sayalı uzun yıllar oldu. Bu konuda ne kendime acıdım,ne bunu eziklik sayıp etrafımı bunaltım.Ne de zalimlik edip insanları kıskandım.Kendi yaptığımı değil başlarının yaptığını sevmek ve bakmak kaderimdir diyerek gerek aileme…
Tavaların tencerelerin havada uçuştuğu,terliklerin yastıkların fırlatıldığı,kafa gözün şişip yarıldığı evde büyümedim ben.Anamın babamın kavga ettiğini bağrıştığını hiç görmedim.Çok nadir zamanlarda fikir ayrılıkları yaşar,bunu birbirlerine kabul ettirmek için inatçı sözler söylerlerdi. Evin bu barışçıl ortamı biz 3 kardeşe de yansımıştı.Kardeş kavgasını nedir,niye olur hiç bilmedik.Sizlere ballandıra ballandıra anlatabileceğim kardeş kavgam da…
Dediler ki