Cumhuriyetimizin 33.yılıydı dünyaya geldiğimde.Bundan dolayı ilk 25.yılı görüp çoşkuyla kutlayamadım ben. Oysa ne çok isterdim ulu önderi yaşarken görmeyi. Onunla aynı havayı ciğerlerime yollamayı.Olmadı neyleyim. Ancak Cumhuriyetimizin 50.yılını 1973 yılında 17 yaşında lise öğrencisi bir genç kız olarak,75.yılını ise 1998 yılında 42 yaşında bir öğretmen olarak sevinç,onur ve mutlulukla kutladım….
“Bir yerde okumuştum;Atlar yorulduğunu anlamadığıiçin,koşarken çatlayarakölebiliyormuş.”Benim sonumda böyle olacak😁galiba. He ben at mıyım? Merak ediyorsanız artık itiraf edeyim.Değilim. Ama atlar kadar güzel koşturduğumu beni tanıyan hiç kimse inkar edemez.Ayaklarımın basenimde iz bıraktığı çok olur. Basen mi?Ay kibarlıktan da kırılacağım.Basen dedim ya basen😁.Neyse ha basen, ha….. Ne fark eder ayaklarım oraya…
Bu sabaha kadar gece boyu gördüğüm rüyaları hatırlamazdım ben.Hiç rüya görmediğime,ya da gördüklerimi gün ışıyınca hatırlamadığıma kendimi inandırmıştım. Şöyle akça pakça,berrak, anlatabileceğim kalitede bir rüyam yoktur benim.Hep flu,hep kesik,parça pinçik ne olduğunu hiç anımsıyamadığım görüntüler olurdu uyandığımda. Sonra unutur giderdim. Bu sabah gidemedim ama.Bir de ne göreyim.Aman aklım bir berraklaşmış,ne…
Bir modacının mevsime damgasını vuracak defilesini izleyen,modaya meraklı seçkin seyircilerinden biri gibi balkonda oturmuş sokaktan geçenleri izliyorum. Sonbaharın, yazı terk etmemeye yemin etmiş inadı yaşanıyor son günlerde. Parlayan güneşe inat çok ayaz var. Yazda mıyız,güzde mi belli değil. Kafalar karman karışık. Bu karışıklık doğal olarak kostümlerimize de yansıyor.Evinden bir koşu…
Dediler ki