72-GECE Herkesle paylaştığı tek ortak yanı o geceyi yaşamaktı Şeref in. İşyerlerinin tümü nefeslerini boşaltmış insanlar gibi,sessizliğe dalmıştı.Dükkanlar ise akşam pazarında son bir umutla gelenleri beklemiş sonra sabaha ve aydınlık zamanlara dek kepenklerin ardında mahkumiyete başlamıştı… Birileri bir yerlerde, başkaları başka yerlerde bir koşuşturmayı yaşıyordu her gece olduğu gibi alışıldık….

71-METRES                                                                          Şiir, mektup, resim ne varsa yaktım.                                                                Bütün küllerini sana bıraktım. Hakkı Yalçın’ın yukarıda yer alan dizelerini, sabahın erken saatlerinde okuduğu gazetesinin, sağ köşesinde küçücük bir çerçeve içinde görmüştü Ayşim. O andan itibaren bu sözlerden yön bulup kendi hayatına ait duygularını tekrar düşünmeye başladığını fark etti. Düşünmeyle kalmayarak…

DULUM  AMA KULUM Ferda nasıl bilebilirdi başlarken bir gün bitivereceğini? Nasıl görebilirdi gelinliğinin mutluluğu içindeyken? Hayalinde yaşattığı, filmlerde görüp özendiği bir yuvası, bir kocası, çocukları olmasının dışında ne dilemişti ki bu yaşamdan? Anacığının, elleriyle ince ince dokuduğu danteller, oyalar, patiskalar, örtüler, zevkli seçilmiş ev eşyaları, babasının yıllar yılı yurt dışından…

GAZİ FEMİNİST Erkek, egemen bir toplumda ve dahası böylesi bir dünyada bugüne dek yaşanmış, tüm acıların, şiddetin, hatta savaşların, akıtılan kanların tek suçlusunun erkek yüreğinin ve beyninin ürünü olduğuna inanmıştı. Anasını insanca, kendisini çocukken çocuk, genç kızken, genç kızlık hayalleri ve beklentileri ile yaşatmayanın yine bir erkek olduğunun bilincine varmış…

YAZAR Marmara Denizi’nin, masum bir kız olmaktan çıkıp, fettan bir kadın gibi coşup azdığı. Dalgaların köpük köpük kayalara çarpıp sahile ulaştığı güneşin ısıtmasız varlığını gösterdiği kış günlerinin birinde kimselerin kalmadığı bir tatil sitesinde sadece bir ev nefes alıp veriyordu. Çoğu iki katlı villalardan oluşan ve sezonluk canlılığı yaşayan koy yaz…

KANSER Kuru bir ayaz vuruyordu, kararmaya başlayan günde Handan’ın yüzüne. Yanakları hissizleşmiş bir halde yürüyordu yol boyunca. Elleri mantosunun cebinde, eldivenlerine rağmen üşüyordu. Burnu, her soğukta olduğu gibi yine kıpkırmızıydı. Babasından aldığı belki de en değişmez özelliğiydi bu.Öylesine keskinleşiyordu ki batmaya yüz tutan güneşin her alçalışında soğuk, gözlerinden yaşlar akmaya…

  OLAMADI Öyle çok isterdi ki Esen; onu,  olduğu  gibi  benimseyip seven bir kayınvalidesinin  olmasını. Ona gelini gibi değil, bir kızı gibi baksaydı Kadriye hanım. Yıksalardı onunla, nice yıllardan gelen zincirleri ve soğuklukları. Gelin, kayınvalide arasında da kursalardı, kendi annesiyle kurabildiği yargılamasız, dostluk ve sevgiyi. Niye olmuyor,  kimse olmaması için,…